- “Nou, en dan ga je morgen weer naar school, Sep!”. Mam kijkt haar oogappel opgewekt aan en legt vast wat kleren klaar voor de volgende ochtend. Na zes weken relatieve rust is zo’n maandagmorgenstond weer even aanpoten. Mama heeft zijn drinkflesje, zijn Spongebob-boterhammendoos en zijn schooltasje frisgewassen klaar staan en het brood ligt in de trommel te ontdooien.

-  “Kom hier, dan geef ik je nog drie kussen en vijf knuffels.”

Mam kijkt op en ziet Sep’s bibberende pruillip.

-  “Wat is er knul?”, kan ze nog net uitbrengen voordat haar hartendief onbedaarlijk begint te huilen en met verontrustende uithalen roept dat hij helemaal niet naar school wíl.

-  “Ik wil bij jou blijven”, weent hij hartverscheurend. “Ik wil niet naast Claire zitten. Ik wil niet in de kring. Ik wil niet buiten spelen bij het stoute kindje. Ik wil nóóit meer naar school!”. Met veel gevoel voor drama werpt hij zich in zijn kussen en stort in één keer over zijn moeder uit wat hem aan school allemaal niet beviel vóór de vakantie. Mam is een moment sprakeloos. Haar zoon is doorgaans een meegaand ventje, maar hij kan ook een behoorlijk harde kop hebben. Als hem iets niet zint, is hij moeilijk tot andere gedachten te brengen en dan zijn de rapen gaar. Mama moet alle zeilen bijzetten om hem te troosten en praat als brugmam om al Sep’s ‘waarheden’ te weerleggen.

Reserves

Claire is een kordaat typetje van zes+ die hem ongevraagd nogal op de huid zat omtrent de regels van klas ½d. Luisteren is niet altijd Sep’s sterkste kant, vandaar de weerstand tegen de kring. Het ‘stoute kindje is een allervriendelijkst meisje met het syndroom van Down die hem onbedoeld een keer flink heeft laten schrikken toen hij eens diepgeconcentreerd zat te spelen. Tel daarbij de hechte vriendschappen tussen de andere kindjes, de indoctrinerende ‘groten’ klaar voor groep 3 en vier juffen in drie maanden tijd (één met zwangerschapsverlof, één ziekteverlof, een stagiaire en een invalskracht), dan is het misschien wel begrijpelijk dat hij even ‘zijn reserves’ had. Vóór de zomer waren Mama’s vragen als: “En? Hoe was het op school?”, dan ook aan dovemansoren gesteld. En Sep’s vragen: “Moet ik vandaag een kort dagje (woensdag of vrijdag) of een lang? (de rest) waren eveneens weinig bemoedigend. Want een kort dagje was veruit favoriet.

 

 

Gele kindergitaar

De laatste dag vóór de grote vakantie was tekenend voor zowel Sep’s persoonlijkheid als zijn verbondenheid met de klas. Al twee weken liep hij met hoopgevend enthousiasme een liedje te oefenen voor de grote uitvoering op het schoolplein. “Hoe! Ha! Daar zijn de Chinézen”, schreeuwde hij te pas en te onpas, waarbij hij zijn vuisten in een soort karateslag vooruit stootte en grote passen zette. Op de grote dag zelf mochten de kinderen verkleed komen. Sep ging als Zorro en zag er prachtig uit met zijn zwarte hoed, sjerp en gele kindergitaar die het ‘écht deed’. Sep’s oma en nichtje Nayra waren voor de gelegenheid aan komen fietsen en het weer werkte redelijk mee. Omdat zijn klas bepaald niet de enige groep was die een uitvoering ten beste gaf, duurde het even voordat ‘Zorro’ en zijn klasgenoten aan de beurt waren. Zorro rolde over de grond, zwiepte omringende kindjes ‘per ongeluk’ met zijn zwarte hoofddeksel om de oren en schoof landerig door het zand. Zorro zat vreselijk te wiebelen en moest zich met de juf een weg banen naar het toilet. En toen, toen klas ½d eindelijk aan de beurt was, gaf Zorro er de brui aan. Hij stormde op mama, oma en zijn nichtje af en klom vervolgens als een verongelijkte slingeraap het klimrek in. Hoe mama ook vroeg, overreedde, sommeerde en smeekte: “Maar je oefent al weken en nou doe je niet mee..?”;  hij was niet tot deelname te bewegen. Verbijsterd over zoveel stijfkoppigheid en met zweet op haar rug gaf mama zich maar gewonnen, net als de juffen die natuurlijk geen tijd hadden om met Sep te soebatten als er nog 26 andere kinderen stonden te wachten.

Humor

Toen mama na de optredens Sep’s spullen uit de klas ging pakken, kreeg ze van juf Ans – die de humor van Sep’s ‘optreden’ wel kon inzien – zijn allereerste schoolrapportje uitgereikt:

 

“Sep is een lieve, zelfstandige jongen op school. In de kring maakt hij een dromerige indruk, toch weet hij vaak wel waar we het over hebben gehad. Ik zie hem groeien in zijn ontwikkeling. Hij kan goed werken en kiest gevarieerd. Hij is nieuwsgierig en wil alle werkjes uitproberen. Hij speelt buiten nog veel alleen, niet met maar naast andere kinderen. In de hoeken speelt en werkt Sep wel samen. Sep vertelt leuk en goed. Ik wens je veel plezier in groep 1 bij juffrouw Linda. Een hele fijne vakantie.”

 

Juf Ans en juf Marleen.”

    

Juf Linda

Mama wilde uiteraard niets liever dan dat Sep na de zomervakantie veel plezier zou hebben in groep 1 bij juffrouw Linda. En die avond beloofde mama Sep dat hij van Claire niets meer hoefde te vrezen. Die zat voortaan in een andere klas en wegens een lokalentekort voorlopig zelfs in een ander gebouw! Het stoute meisje was juist heel lief en alle grote kindjes zaten voortaan in groep 3 om te leren schrijven en rekenen. Allemaal dingen die hij nog láng niet hoefde te kunnen. Én, beloofde mama, juffrouw Linda is echt héééél lief.

Lang dagje

Die maandagochtend kroop Sep bij papa en mama in bed.

-“Mama!”, fluisterde hij.

“Mama, Ik moet je iets in je oor zeggen. Ik wil tóch naar school! Ik wil altíjd naar school!”

En zo ging het ook. Mama en papa brachten Sep samen naar zijn nieuwe lokaal, zijn sterk uitgedunde klas en zijn nieuwe Juf Linda. Ze wordt op handen gedragen.

 

“En weet je”, zoals Sep zou zeggen; hij vraagt nog stééds of hij een kort of een lang

dagje naar school moet. Maar ondertussen geniet een lang dagje met afstand de voorkeur.