Galette
Zorro ziet het niet meer zitten
- “Nou, en dan ga je morgen weer naar school, Sep!”. Mam kijkt haar oogappel opgewekt aan en legt vast wat kleren klaar voor de volgende ochtend. Na zes weken relatieve rust is zo’n
Partir c'est mourir un peu
Uitgelaten stormt Sep op mama af en stuitert zwaar tegen haar op waarbij hij haar bijna omver kegelt. Hij grijpt mams bij de vingers en trekt haar mee naar de grote tafel. Daar zitten nog een paar
De Kleine Kapitein vaart uit
“Kijk mama. Politie! Een politieauto!” Sep zit opgewonden in zijn autostoel te stuiteren en te wijzen, terwijl hij ingespannen en met open mond naar de blauw en oranje gestreepte auto gaapt. Er
Kinderen en dronken menschen zeggen de waarheid
Dat het bovenstaande gezegde een waarheid als een koetje boe is, zal iedere ouder – wiens gezicht eens vuurrood uitsloeg van een bijzonder ongelukkige uitspraak of actie van zijn of haar oogappel –
Toen onze Zam een Zammie was
Toen onze Zam een Zammie was, was hij aardig om te zien. Nu blaft hij alle dagen (keihard) en bijt soms bovendien.
“Niet de poes pesten, Sep! En laat Zammie ook eens met rust.” We komen net terug
Slaap kindje slaap (nou eindelijk)
“Ik vind het eng”, laat Sep onomwonden weten, waarbij zijn glimlach als bij toverslag van zijn gezicht verdwijnt en de waterlanders zichtbaar branden. Het slaapritueel is dan al tot het uiterste
Met vallen en opstaan
“Nee! Niet naar beneden. Bofe blijven.” Krijsend van plezier ontsnapt Sep doldriest aan moeders ijzeren greep met werkeloze tandenborstel, en schiet de hal in. De stoutheid fonkelt in zijn oogjes
Amandeltje Knip
“Ziek en snotterig kind”, schrijft de dokter geconcentreerd en onaangedaan in zijn beeldscherm. “Je bent een ziek en snotterig kind, Sep”, zegt moeder een tikje beledigd tegen haar pipse en
Scheiden doet (g)lijden
Als manlief aankondigt ook dit jaar zijn vaste zeilwedstrijd in den verre te gaan varen en daarvoor maar liefst twee weken van huis zal zijn, is het idee snel geboren: mama gaat skiën. Als oma
Voor het eerst voor het laatst
Alles moet een keer voor het eerst. Toen je zelf klein was, bleek dat het geval en bij je eigen kind is het niet anders. Wanneer je als nieuwbakken ouder aan zulke overgangen denkt, gaat dat in
Jezelf in het kind
-“Kijk! Hij heeft mijn kuiltje in zijn kin!”
Het kersverse kind ligt nog maar net in zijn vers gesteven bedje, of hij moet al op iemand lijken. De prille moeder, die nog ligt na te puffen in het
De glimlach van een kind...
Papa noemt het gekscherend ‘de grote leugen’, sinds hij tot zijn verbijstering niet langer vier telefoontjes tegelijk kan hanteren. “Daar word ik tegenwoordig helemaal overspannen van”, verzucht hij
Kikkertje Knor
Het moet ergens in het najaar van 2000 zijn geweest dat ik voor het eerst contact had met de grote kinderopvangorganisatie in mijn woonplaats. Ik kon toen het verband tussen mij en een kinderopvang
Uit het (ouderlijk) leven gegrepen, dat zijn de verhaaltjes over het wel en wee van Sep en zijn ouders. Als baby, peuter en kleuter doorloopt Sep samen met zijn vader en moeder de nodige ‘groeifases’. Het gaat hierbij om zeer herkenbare mijlpaaltjes en belevenissen die door Sep’s moeder in korte verhaaltjes worden vastgelegd. Het begint bij het allereerste begin: als Sepje wordt geboren en daarmee ook zijn ouders. Want zij worden voor het eerst vader en moeder met alle verrassingen van dien…
